
Olé, en Hellín!!

Paxi, el perro de la familia con convers. jajaja

Mi primera obra con 15-16 años. Que si os fijáis pone: dedicada a mi padre y a mi madre. Donde aquel día fue el más feliz de mi vida, hice llorar a todo el público, por el ramo de rosas y mis sinceras palabras a mi familia.

Mis sobris!

Hacia Hellín!!

Eh eh eh!!

Seductora, eh? jajajaja

Ohh, mi rosa de ayer. Qué bonita!

Mi Fermín ( a que se parece al gatito de Sreck)

mmmm, mira que feliciana!

Mi campo, y su nombre.

oohh!! Les quiero. Ais!! Las dos cosas con las que... ( por cierto, son los míos; nada de internet)
Joder, nena. Si cuando digo que eres la más guapa; es por algo no?
ResponderEliminarTía buena, maciza, guapa!!!
ResponderEliminarAhora entiendes el porque de nuestros piropos a primeras horas de la mañana, si nada más hay que verte!!
Mira què bé, ja has posat una foto de Fermín.
ResponderEliminarAra en agost no hem pogut parlar molt, perquè Patricia ocupava quasi tot el meu temps lliure i després he estat en Lisboa. Però ara que ja hem trencat a vore si torne a seguir més a sovint el teu blog.
Espere que hages passat un bon estiu.
Ja ?? Trencat? fill meu, que poc et duren les xiques.
ResponderEliminaraiaiaiiaiaa
Ja ho sé, però no és culpa meua. Jo he fet tot lo humanament possible, però després del viatge junts a Lisboa tot s'ha acabat i ara estic superdepre.
ResponderEliminarais, senyor. Que superdepre ni que porres. Ja voràs ja. Aixó es temps que jo ja sé de que va el temita.
ResponderEliminarEs que començares molt prompte a "pillar-te d'ella"